Pajero II oferowane było w dwóch wersjach nadwoziowych. 3-drzwiowa oferuje wystarczającą ilość miejsca dla 4 osób, zaś 5-drzwiowa – ogromną przestrzeń dla nawet 7 pasażerów. Plus za wygodne fotele, łatwą obsługę i niezłe wykończenie.
Przyzwoite przyspieszenie zapewniają benzynowe silniki V6 (od 3 do 3,5 litra, od 150 do 245 KM). Umiarkowane zużycie paliwa (ale także kiepskie osiągi) oferują diesle 2.5/85-115 KM i 2.8/125 KM. Niezłe własności terenowe połączono z poprawną trakcją i komfortem.
Mitsubishi Pajero II to samochód solidny, ale stosunkowo drogi w eksploatacji (brak zamienników). Występują awarie przekładni, usterki czujników układu Super Select i defekty podpory układu kierowniczego.
Trzecią generację Pajero zbudowano – w odróżnieniu od poprzedników – na konstrukcji samonośnej. Spośród dwóch odmian nadwoziowych znacznie częściej spotykana jest 7-osobowa odmiana 5d. Zaletami są wystarczająca ilość miejsca, ergonomia i przyzwoite materiały.
Obok „benzynowca” 3.5 V6/202-205 KM (bardzo dobre osiągi, wysokie spalanie), klienci Mitsubishi Pajero III mogli także wybrać jednego z dwóch diesli. Znacznie popularniejszy jest ten mocniejszy – 3.2 DI-D/160-165 KM (wystarczające osiągi, przyzwoite zużycie paliwa). Zdolności terenowe i komfort to duży plus, ale trakcja na asfalcie – już nie.
Niezawodność stoi na przyzwoitym poziomie, ale serwisowanie auta okazuje się drogie. Psują się łożyska kół, występują awarie diesla 3.2 DI-D, pojawia się również korozja (egzemplarze z początku produkcji).