Pierwsza generacja Focusa zastąpiła w roku 1998 mocno wysłużony model Escort. Auto charakteryzuje się niebanalnym designem, który do dziś przykuwa wzrok. Oryginalne linie nadwozia znajdują swoje odzwierciedlenie w przestronnym i dobrze wykonanym wnętrzu.
Najczęściej spotykany motor 1.6/100 KM zapewnia autu przyzwoite osiągi, nie spalając przy tym dużej ilości benzyny. 1,8-litrową jednostkę wysokoprężną sprzedawano w czterech wariantach mocy – 75 i 90 KM (TDDi) oraz 100 i 115 KM (TDCi). Nowocześniejsza konstrukcja wersji TDCi zapewnia lepsze przyspieszenie i mniejsze spalanie, ale cierpi na odczuwalną „turbodziurę”. Innowacyjne jak na owe czasy zawieszenie oferuje prześwietne prowadzenie i dobry komfort jazdy.
Poprawa niezawodności w porównaniu z poprzednikiem jest ogromna, ale niejednokrotnie możemy mieć do czynienia z korozją, zmianą geometrii tylnego zawieszenia, awariami pompy wspomagania układu kierowniczego i defektami układów wtryskowych w silnikach TDCi.
W odróżnianiu od poprzednika, Ford Focus II cechuje się stonowaną stylistyką nadwozia (zwłaszcza w wersji sprzed liftingu w 2008 roku). Do zalet kabiny zaliczymy sporą ilość miejsca (także w bagażniku, bez względu na odmianę nadwoziową) i doskonałą ergonomię, do wad zaś – nienajlepszą jakość materiałów wykończeniowych.
Przejęty z poprzednika motor 1.6/100 KM zapewnia dobre połączenie osiągów i zużycia paliwa. Wśród diesli warto polecić 109-konną jednostkę 1.6 TDCi (11 s do 100 km/h i 4,8 l/100 km) i 136-konny silnik 2.0 TDCi (9,3 s do 100 km/h i 5,5 l/100 km). Podobnie jak poprzednik, Focus II oferuje jedne z najlepszych własności jezdnych wśród kompaktów.
Plastiki lubią czasem trzeszczeć, jednostki TDCi znane są z defektów turbosprężarek, a elektronika pracuje niejednokrotnie „jak chce”, jednak ogólna bezawaryjność modelu jest więcej niż przeciętna. Koszty serwisu nie należą do przesadnie wysokich.